Combarro: Het Spaanse dorp waar alle maagden naar de zee kijken: het is een historisch-artistieke locatie
Er is een stadje in Pontevedra waar de kruisen langs de weg op straat- en pleinkruisingen een afbeelding van de Heilige Maagd Maria tonen die altijd naar de zee is gericht, terwijl de afbeelding van Christus landinwaarts kijkt. Dit is een kenmerkend element van Combarro, gelegen in het hart van de Rías Baixas. De kruisen dateren uit de 18e en 19e eeuw en volgens de legende werden ze op deze manier gebouwd om mensen eraan te herinneren dat dit magische plekken zijn waar meigas (heksen) vroeger samenkwamen.
De stenen kruisen verbinden de meer dan 60 graanschuren die verspreid over de regio liggen, een wellicht veel herkenbaarder symbool. In het Galicisch stonden graanschuren bekend als ’tornarratos’ (rattenafweer), omdat ze op palen werden gebouwd om te voorkomen dat muizen en vocht het opgeslagen voedsel zouden bederven. Vandaar hun kenmerkende vorm. Hoewel ze meestal gevuld waren met graan, bouwden de mensen van Combarro ze aan de kust om vis te drogen.
Twee gebouwen als symbool van een stad
De graanschuren en de kruisen langs de weg zijn de twee elementen die Combarro het beste definiëren. Het is zelfs praktisch onmogelijk om de stad te begrijpen – en erdoorheen te wandelen – zonder een van deze bouwwerken tegen te komen. De meeste graanschuren bevinden zich aan de Rúa do Mar, die langs de monding van de rivier loopt. Sommige zijn veelkleurig en versierd met bloempotten. De straat met de kruisen loopt er parallel aan; dit was een kwestie van toeval, of liever gezegd, van de stedenbouwkundigen van die tijd.
De Rúa de San Roque was ooit het hart van het agrarische leven, en vandaag de dag zijn er nog verschillende kleine pleintjes overgebleven, versierd met deze granieten kruisen, waarvan er vijftien verspreid over Combarro te vinden zijn. De kerk van San Roque staat ook in dit gebied. Maar om terug te komen op de kruisen langs de weg: het oudste staat op de Plaza da Fonte, gebouwd in 1712.
Vissershuisjes die baden in de Atlantische Oceaan
Het hele dorp is bezaaid met typische Galicische landhuizen, hoewel de ‘mariñeiras’-huizen uniek zijn voor Combarro. Deze werden bewoond door de vissers en verschilden van de rest doordat ze een begane grond hadden met arcades die als opslagruimte dienden —nu in gebruik door lokale bedrijven— en een eerste verdieping waar de woonruimte zich bevond, met een balkon met uitzicht op zee.
Hoewel water een zeer belangrijk onderdeel van het dorp is, is het enige strand Praia do Padrón, waarvan het zand alleen bij eb zichtbaar is. Het is een geweldige optie om het hele jaar door van de Galicische kust te genieten. Vanaf daar kun je een van de meest spectaculaire landschappen van Combarro bewonderen, met de traditionele graanschuren en vissershuisjes vanuit een uniek perspectief, bijna badend in de Atlantische Oceaan.
Iedereen wil terug naar Galicië. Dat is geen geheim, ook al zijn de steden en dorpen er jarenlang in de schaduw gebleven. Zoals de dichteres Rosalía de Castro schreef: “Er was geen mooiere plek op aarde dan die ik zag, die mij alles gaf. Er was geen mooiere plek ter wereld dan Galicië, betoverd Galicië!” Nu, in de 21e eeuw, bevestigen duizenden reizigers dit en keren ze steeds weer terug naar dat land waar alles mooier lijkt.
BRON: Elperiodico – Hoofdfoto: Mythische graanschuren in Combarro) Victor Gonsález – Wikipedia.
