Stranden en zoutvlaktes op de fiets: waarom fietsen de beste manier is om Formentera te ontdekken

Van het strand van Ses Illetes tot de vuurtoren van La Mola, deze fietsroute laat je kennismaken met het meest vredige eiland van de Balearen.

Formentera komt naar je toe voordat je er bent. Vanaf de veerboot begint het tempo te vertragen, terwijl Ibiza in een kabbelend kielzog achterblijft. Bij aankomst in de haven van La Savina word je verwelkomd door witgekalkte huizen in traditionele Ibiziaanse architectuur, langs voetgangersstraten die alleen bevolkt worden door wandelaars en fietsers, die zich eveneens in datzelfde rustige en ontspannen tempo voortbewegen.

De beste manier om het kleinste van de Pitiusas-eilanden (84 km²) te verkennen is per fiets. Als er in het voorjaar veel regen valt, staan ​​de bermen vol met gele, paarse en roze bloemen. Naarmate we vanuit de haven naar het noorden rijden, ruikt de lucht steeds meer naar zout en zeegras en verschijnen de zoutvlaktes aan beide kanten van de weg.

Natuurreservaten
We waagden ons in het natuurpark Ses Salines van Ibiza en Formentera, dat respectievelijk de zuidelijke en noordelijke punt van beide eilanden omvat. Het eerste deel van het reservaat wordt ingenomen door Estany des Peix en Estany Pudent, die het zonlicht weerkaatsen en het landschap transformeren in een spel van spiegels. De eerste is een lagune die met de zee verbonden is, de tweede ligt in het binnenland en werd tot de 20e eeuw gebruikt voor ambachtelijke zoutwinning.

In bepaalde periodes van het jaar kleurt het water van Estany Pudent dieprood door halofiele organismen, die op hun beurt dienen als voedsel voor de honderden flamingo’s die het hele jaar door het gebied bezoeken. Zij zijn niet de enige vogels die in deze moerassen neerstrijken: tot wel 210 trekvogels maken hier een tussenstop; er zijn observatiehutten van waaruit je de vogels kunt volgen zonder ze te storen.

Geur van de zee
We vervolgen onze weg over het fietspad en bereiken het noordelijkste punt van het eiland. Dit is een van de beroemdste plekken van Formentera, de thuisbasis van het strand Ses Illetes, een strook wit zand die eindigt bij het schiereiland Es Trucadors en uitkijkt op Ibiza. Het water is er uitzonderlijk helder en kleurt turquoise in het zonlicht en op de zandbodem, terwijl de reflecties op het oppervlak glinsteren en bewegen alsof ze een eigen leven leiden.

Op korte afstand van de kust verrijzen de eilandjes waaraan het gebied zijn naam dankt. Als je erlangs loopt, begrijp je waarom de geur van de zee je al ruikt voordat je het strand ziet: Posidonia-bladeren, meegevoerd door de stroming, bedekken een groot deel van de kustlijn en herinneren je eraan dat dit landschap er zonder die bladeren niet zo zou uitzien.

Het hart van het eiland
Als je de kust verlaat, ontdek je een netwerk van paden dat perfect is om te fietsen. De eilandbewoners zeggen dat ze elke uithoek van Formentera met elkaar verbinden. Het zijn onverharde paden, omzoomd door de karakteristieke droogstenen muren die het Balearische landschap doorkruisen.

Het pad dat naar het hart van Sant Francesc Xavier leidt, is gevuld met steeds veranderende aroma’s, van lavendel in de lente tot rozemarijn en dennen in de zomer. Plotseling, bijna onverwacht, eindigt het pad en begint het dorp. Sant Francesc Xavier is het hart van Formentera. Gelegen in het midden van het eiland, en hoewel klein, heeft het nog steeds een zekere sfeer behouden uit de tijd dat het eiland reizigers aantrok die op zoek waren naar iets wat de moderne wereld miste.

De witgekalkte straten en huizen leiden naar het centrale plein, vanwaar de gesprekken rustig voortkabbelen vanuit de winkels, terrassen en de markt. Het plein wordt gedomineerd door een van de drie parochiekerken van Formentera, de oudste en tevens de meest verdedigde, aangezien deze tot het einde van de 18e eeuw dienst deed als toevluchtsoord voor de eilandbewoners tegen de voortdurende piratenaanvallen.

De paden die zich splitsen
Vanaf hier kun je twee routes nemen. De eerste, in zuidwestelijke richting, leidt rechtstreeks naar de vuurtoren van Cap de Barbaria door een steeds droger wordend landschap. Naarmate je dichterbij komt, wordt het uitzicht indrukwekkender: een rechte, smalle weg leidt naar een enorme vuurtoren van bijna twintig meter hoog.

Als je daarentegen vanuit Sant Francesc de weg oostwaarts neemt, verandert het landschap ook. De landelijke architectuur maakt plaats voor een landschap met olijf- en vijgenbomen, wat de oorsprong verklaart van twee typische producten van het eiland: olijfolie en gedroogde vijgen.

Deze route volgt de centrale arm van het eiland, in het zuiden begrensd door het uitgestrekte strand van Migjorn, terwijl de kust in het noorden is onderverdeeld in baaien en rotsachtige gebieden rond Es Caló. In deze gebieden zijn de escars, hellingen waar vissers hun llaüts (boten) en uitrusting beschutten onder een dak van jeneverbeshout, nog steeds bewaard gebleven.

Het Formentera-gezichtspunt
Geleidelijk aan wordt het trappen zwaarder en begint de klim naar het hoogste punt van Formentera. Op 192 meter boven zeeniveau verrijst het plateau van La Mola. Dennenbomen en graanvelden flankeren het pad, bekroond door een eeuwenoude vijgenboom die zo groot is dat zijn takken zich horizontaal naar de zijkanten uitstrekken, als armen. Als je goed kijkt, zie je misschien de Pitiusa- hagedis (Podarcis pityusensis), een kleurrijke hagedis die endemisch is voor Ibiza en Formentera, tussen de droge stenen muurtjes rondscharrelen.

Hoog boven, op de rand van de klif, staat de vuurtoren die Jules Verne beroemd maakte in Hector Servadac. De hoofdpersoon van de roman bestudeert de sterren vanaf “de hoogste piek van Formentera”, twee kilometer hiervandaan, maar toen de eilandbewoners in 1978 de schrijver wilden eren, kozen ze voor de vuurtoren van La Mola. Verne heeft hier misschien nooit een voet gezet, maar het gevoel aan het einde van de wereld te zijn, is echt. Vanaf hier lijkt het eiland de rand van een Middellandse Zee die zich tot in het oneindige lijkt uit te strekken.

BRON: Viajes Nationalgeographic – Hoofdfoto: (Het meest authentieke eiland in de Middellandse Zee kent plekjes van onwerkelijke schoonheid: Molin de Sal) Massimo Battara.