Het mooiste treinstation van Spanje is alsof je terugstapt in de tijd van de Belle Époque: het lijkt op een paleis van een keizerin, is een cultureel erfgoed en een van de grootste van Europa
Het staat bekend als de Titanic van de Pyreneeën en hoewel het niet meer in bedrijf is, is het tegenwoordig een luxehotel met zelfs een restaurant met een Michelinster.
Een majestueus, horizontaal georiënteerd gebouw met 19e-eeuwse architectuur en art-deco details. Op de achtergrond een indrukwekkend berglandschap dat in de winter volledig met sneeuw bedekt is. Dit is het visitekaartje van het mooiste treinstation van Spanje, dat in de 20e eeuw tevens het op één na grootste van Europa was.
Het ligt aan de voet van de Pyreneeën, in de provincie Huesca, en het bestaan ervan was een sleutelcomponent in de spoorwegverbinding tussen Spanje en Frankrijk. Dit project werd voor het eerst voorgesteld in 1853, met de oorspronkelijke bedoeling Madrid met Parijs te verbinden.
Het plan werd echter pas in 1928 werkelijkheid, met een spoorlijn die Zaragoza uiteindelijk verbond met de Franse stad Pau (een veel minder ambitieus plan dan het oorspronkelijke) via de Somport-grenstunnel.
Sleutelrol in de Tweede Wereldoorlog
Wat alle verwachtingen overtrof, was de cruciale rol die het speelde in de Tweede Wereldoorlog. Een van de bekendste episodes betreft de smokkel van Galicisch wolfraam (gebruikt voor de productie van munitie) bestemd voor nazi-Duitsland.
De treinwagons waren volgeladen met dit mineraal, rechtstreeks verzonden door Franco als tegenprestatie voor de hulp die Hitler aan Spanje had verleend tijdens de Burgeroorlog. Later keerden diezelfde wagons terug, de grens met Frankrijk overstekend, boordevol tonnen goud.
Het merkwaardige is dat station Canfranc na de oorlog nooit meer zijn oude glorie zou herwinnen. Sterker nog, het raakte in verval, een periode die culmineerde in de sluiting van het station na een treinontsporing en de instorting van de L’Estanguet-brug in 1970.
De Titanic van de Pyreneeën
Het station Canfranc werd gebouwd met een uitgesproken internationaal karakter, wat de monumentale afmetingen verklaart: 241 meter lang en 12 meter breed. Deze lange, smalle constructie doet eerder denken aan een schip, zoals de Titanic, of zelfs een paleis dat een keizerin waardig is, dan aan een treinstation.
Bovendien heeft het 365 ramen, naar verluidt één voor elke dag van het jaar, en 75 deuren aan elke kant van de hoofdingang van het station, gebouwd volgens de Franse smaak van die tijd.
Het gebouw doet in feite sterk denken aan iconische gebouwen zoals het Musée d’Orsay in Parijs, met zijn karakteristieke leien dak, dakkapellen op de bovenste verdieping, art-deco-achtige spitsen en zelfs een grote centrale koepel.
Twee stations in één
De langwerpige bouw van station Canfranc is geen toeval: het is zo ontworpen om te voldoen aan de behoeften van de twee soorten reizigers die erdoorheen moesten: aan de ene kant Fransen en aan de andere kant Spanjaarden.
Het station werd juist op deze manier gebouwd vanwege het internationale karakter en omdat de spoorlijnen van de twee landen destijds niet dezelfde spoorbreedte hadden. Dit betekende dat overstappen (zowel passagiers- als goederentreinen) bij aankomst in Canfranc verplicht was om de reis te kunnen vervolgen.
Dit betekende dat Canfranc volledig symmetrisch werd gebouwd, als een spiegelbeeld, met dezelfde voorzieningen aan beide zijden van de hoofdingang: loketten, douane, politiebureau, wisselkantoor, postkantoor en zelfs een hotel.
Interessant genoeg is dit kolossale gebouw tegenwoordig precies dat: getransformeerd tot het grandioze Canfranc Estación, A Royal Hideaway Hotel, een vijfsterren Grand Luxury hotel van het Barceló-concern. Slapen in zo’n stukje geschiedenis, dat is pas echt luxe.
BRON: Viajar Elperiodico – Hoofdfoto: (Canfranc: Het is het mooiste treinstation van Spanje en een van de meest iconische van Europa) Panacotaman.
