Dit natuurpark, dat zich uitstrekt over 5.000 hectare en een rivier omvat die door een kloof met 100 meter hoge wanden stroomt, is de thuisbasis van meer dan 700 paren vale gieren

Het natuurpark Hoces del Río Duratón, dat in 1989 tot beschermd gebied werd verklaard, is een van de meest spectaculaire ecologische en landschappelijke schatten van de provincie Segovia.

Het natuurpark Hoces del Río Duratón, dat in 1989 tot beschermd gebied werd verklaard, is een van de meest spectaculaire ecologische en landschappelijke schatten van de provincie Segovia. Deze imposante natuurlijke omgeving strekt zich uit over meer dan vijfduizend hectare beschermd land en omvat de gemeenten Sepúlveda, Sebúlcor en Carrascal del Río. In het hart van dit unieke landschap heeft de rivier de Duratón gedurende miljoenen jaren geduldig het kalksteen uitgeslepen en een adembenemende kloof gevormd. De steile wanden van deze diepe kloof rijzen verticaal op tot hoogtes van meer dan honderd meter en vormen een kronkelend landschap van meanders waar de okerkleur van de kliffen prachtig contrasteert met de weelderige vegetatie van de rivieroevers.

De geologische oorsprong van dit natuurwonder gaat zo’n 140 miljoen jaar terug, toen de rivier zich een weg begon te banen door de harde kalksteen en dolomietgesteenten uit het Krijt in de regio. Dit fenomeen is het resultaat van een complex karstproces, een voortdurende verandering waarbij regenwater, verrijkt met kooldioxide uit de atmosfeer, koolzuur produceert. Dit zure mengsel lost geduldig de minerale materialen op en vormt ze, waardoor diepe geologische depressies en spectaculaire, kronkelende formaties ontstaan.

In de loop der tijd hebben de meanders en droge zijrivieren aanleiding gegeven tot verschillende wetlands die geïsoleerd zijn van de hoofdgeul. Deze wetlands vormen ware toevluchtsoorden voor biodiversiteit en dragen bij aan een beschermd landschap dat zich onderscheidt door zijn indrukwekkende kliffen en grotten. De Duratón stroomt 25 kilometer door deze majestueuze kloof en slingert zich stroomafwaarts van het historische stadje Sepúlveda tot aan het stuwmeer van Burgomillodo.

Hoewel de rivier de Duratón ontspringt in Somosierra, in de provincie Madrid, en zich met een spectaculaire Luiteros-waterval over een hoogte van meer dan 30 meter naar beneden stort, is het vooral het middengedeelte dat deze diepe, vlakke kloven vormt. Tijdens de warmere maanden vormen de rivier en het stuwmeer een ideale omgeving voor ontspannende wateractiviteiten, waarbij bezoekers door de diepte van de kloof kunnen kanoën. De constante stroming van de rivier voedt direct een smalle uiterwaard waar alluviale afzettingen zich ophopen en een rijk marien ecosysteem floreert.

De belangrijkste voedselbron en grootste trekpleister van de Duratón-rivierkloof is de overvloed aan roofvogels, met name de grootste kolonie vale gieren van heel Europa. Meer dan zevenhonderd paren van deze majestueuze roofvogels nestelen momenteel op de hoge rotswanden en in de kalkstenen holtes die de kloof bekronen. De rotsspleten bieden hen ideale beschutting, rust- en nestplaatsen. Deze enorme ornithologische rijkdom heeft ertoe geleid dat het park is aangewezen als Speciaal Beschermingsgebied voor Vogels, een internationale beschermingsstatus binnen het Natura 2000-netwerk die de bescherming en het voortbestaan ​​van deze spectaculaire roofvogels en andere vogels in het omliggende gebied garandeert.

Naast vale gieren herbergt de kloof andere iconische roofvogels zoals de aasgier, steenarend, slechtvalk, torenvalk en oehoe, de grootste nachtelijke roofvogel van het Iberisch schiereiland. Talrijke rotsvogels, zoals kauwen en roodbekkauwen, nestelen hier ook, evenals bosroofvogels, waaronder de zwarte wouw, rode wouw en dwergarend. De diverse ecosystemen van dit beschermde gebied bieden ook onderdak aan vleesetende en allesetende zoogdieren zoals de das, vos en wezel, samen met hazen, konijnen en de ongrijpbare otter die in het water van de rivier leeft. De rijke herpetofauna wordt vertegenwoordigd door pauwhagedissen en adders, terwijl de visgemeenschap opvalt door de Iberische barbeel.

De flora van het park staat bekend om haar opmerkelijke botanische diversiteit, die dankzij de unieke omstandigheden van de kloof duidelijk is onderverdeeld in vier verschillende ecologische zones. In het bovenste deel van het plateau overheersen open bossen met Spaanse jeneverbes en gewone jeneverbes, afgewisseld met struikgewassen van tijm en brem. In het zuidwestelijke deel van de kloof is in de zanderige gebieden een herbebossing met zeepijnboom mogelijk. De steile, verticale kloofwanden herbergen zeer originele rotsbewonende gemeenschappen, met planten zoals navelwortel, vrouwenschoenorchideeën en endemische soorten zoals Biscutella valentina, Dianthus pungens en Campanula hispanica. Ten slotte is de bodem van de kloof bedekt met een dicht oeverbos van wilgen, essen en iepen.

Archeologische overblijfselen
De menselijke aanwezigheid in dit spectaculaire landschap dateert van 3000 voor Christus en heeft een rijk archeologisch en historisch erfgoed achtergelaten dat langs de route te bewonderen is. Tot de overblijfselen uit het verleden behoren bronstijdgravures en resten van de oude Romeinse weg van Sepúlveda, evenals de historische bruggen van Picazos en Talcano. In de Grot van de Zeven Altaren bevindt zich de oudste christelijke gebedsplaats in de hele provincie Segovia, een Visigotische tempel uit de 7e eeuw. Uit de periode van de Arabische overheersing zijn de imposante overblijfselen van de muren van Sepúlveda bewaard gebleven, die opvallen door hun karakteristieke Saraceense ontwerpen met gladde afwerkingen en verdedigingsgaten.

Het historische erfgoed van het park wordt verder versterkt door de Benedictijnse priorij van San Frutos, een romaans gebouw uit de 12e eeuw, gelegen op een rotsachtige uitloper omgeven door steile hellingen, met name de kloof van La Cuchillada, en het klooster van Nuestra Señora de la Hoz, gesticht in de 13e eeuw, dat na de aanleg van het stuwmeer nu alleen nog per boot bereikbaar is. Een bezoek wordt perfect aangevuld door het rijke architectonische erfgoed van het historische middeleeuwse stadje Sepúlveda, waar het een traditie is om te genieten van het beroemde geroosterde lamsvlees.

BRON: Eldiario – Hoofdfoto: (De geologische oorsprong van dit natuurwonder gaat zo’n 140 miljoen jaar terug, toen de rivier zich een weg begon te banen door kalksteen en dolomietgesteente uit het Krijt) Antonio Sáez.